Sokak hayvanları meselesi, yalnızca görünen bir sorun değildir; aksine uzun yıllardır biriken ihmallerin, eksik politikaların ve vicdani erozyonun sonucudur. Bugün sokaklarda bu kadar çok kedi ve köpek olmasının temel nedeni, yerel yönetimlerin barınakları amacına uygun ve etkin biçimde kullanmaması; merkezi idare olan  T.C. Tarım ve Orman Bakanlığı’nın denetim mekanizmalarının süreklilik göstermemesi, sorunun kronikleşmesine yol açmıştır. 

Kedilerin ve köpeklerin “doğal yaşam alanı” tartışması ise çoğu zaman yanlış bir yerden ele alınır. Bu hayvanlar yüzyıllardır insanla birlikte yaşamış, kentleşme sürecinin sessiz tanıkları olmuş canlılardır. Sokaklar, onlar için yalnızca bir mekan değil; insan eliyle şekillenmiş yaşam alanlarıdır. Dolayısıyla “sokakta olmamalılar” demek, insanın kurduğu düzende sorumluluğu hayvanlara yüklemekten başka bir şey değildir.

Çevresel açıdan bakıldığında, sokak hayvanlarının ekosisteme katkıları da göz ardı edilemez. Doğayla bağımızın giderek koptuğu kentlerde, bu canlılar hala ekolojik döngünün yaşayan parçalarıdır.

Ancak mesele yalnızca çevre ya da şehir planlaması değildir; en temelinde bir vicdan meselesidir. İnsan, kendi yaşam alanını genişletirken diğer canlıları dışlayamaz. Onları görmezden gelmek, yok saymak ya da problem olarak etiketlemek, insan olmanın getirdiği ahlaki sorumlulukla bağdaşmaz. Bir toplumun gelişmişliği, en zayıf olana nasıl davrandığıyla ölçülür. Sokak hayvanlarına yönelik yaklaşımımız da bu aynayı yüzümüze tutar.

Gerçek çözüm; kısırlaştırma, aşılama ve rehabilitasyonun bilimsel, şeffaf ve denetlenebilir biçimde yürütülmesinden geçer. Barınaklar birer depo değil, geçici bakım ve iyileştirme alanları olmalıdır. Yerel yönetimler görevini ciddiyetle yerine getirmeli, merkezi otorite ise denetimi bir formalite olmaktan çıkarmalıdır.

Unutmayalım: Sokak hayvanları bu kentin yükü değil, sorumluluğudur. Onlarla birlikte yaşamayı öğrenmek, yalnızca çevreyi değil, insanlığımızı da korumanın bir yoludur.