İşte Erbil'in röportajından satır başları:

-9 ay hastanede yatmak, hem de hareket etmeden çok zordu. Kolumu kaldırabilmek için günlerce dua ediyordum Allah'a... Bugünlere geldim çok şükür... Allah beni çocuklarımı bağışladı.

- Şimdi kalktık yataktan bu hallere geldik. Tam anlamıyla iyileşmedim, fizik tedavim devam ediyor. Tam anlamıyla yürüyemiyorum. Uzun süredir yatmaktan kaynaklanan bir rahatsızlık.

-Kendime gelmeye başladım... Burada yürüyemiyorum bari Instagram'dan yürüyeyim... Yazışıyorum sosyal medyada...Görüntülü olarak konuşuyoruz, iyi niyetli olarak... Benim için dua ediyorlar...

HEMEN UZAKLAŞTIM

- Bir kaç yıl önce Instagram'da tanıştım bir kadınla. Buluşmak için anlaştık... Ama oradaki gibi değildi. Çok zor bir durum. Görünce " Pardon , arabayı yanlış park ettim, bakıp geliyorum" dedim. Gidiş o gidiş, hemen uzaklaştım.

TORUNUMA SARILAMADIM

-1,5 sene geçti torunuma sarılamadım, sadece görüntülü konuşabiliyoruz hastalık yüzünden. Onlar korkuyor, ben de korkuyorum. Hep derlerdi inanmazdım " torun evlattan çok sevilir" diye...Gerçekten öyleymiş.

VASİYETİMİ YAZMAKTAN VAZGEÇTİM

-Çok karamsar bir döneminde bir psikolog geldi " Hiç bu havalara girmeyin, size bir şey olmayacak, kafandan çıkar böyle şeyleri" dedi. Ben de vazgeçtim ve bugünlere geldik çok şükür.