Bu video görüntüleri geçtiğimiz günlerde Ankara’da çekildi…

Bana da bu hafta ulaştı.

Kaç gündür önümde duruyor, seyrediyorum…

Ne demeliyim bu görüntülere bakıp…

İlk bakışta insana, görevini tamamladıktan sonra hurdacıların eline terk edilen görkemli bir transatlantiğin son yolculuğu gibi görünüyor.

Kaynak makinaları, kesme cihazları, çekiç gümbürtüleri mağrur bir transatlantiği adeta liğme liğme ediyor.

BİR AMİRAL GEMİSİNİN

HURDALARIN ELİNDEKİ VEDASI

Adı, neredeyse Cumhuriyet tarihi ile özdeşleşmiş bir Amiral Gemisinin hikayesi bu…

Hürriyet’in elindeki son büyük baskı tesisi olan “Ankara Matbaası” kapatıldı.

Baskı makinaları satışa çıkarıldı. Mısırlı bir şirket ilgilendi ama almadı.

Bunun üzerine baskı makinaları hurdacılara satıldı.

Görüntüler, hurdacıların, Hürriyet’in son baskı makinalarını, ham demir olarak satmak içi parçalayışı sırasında cep telefonu ile çekilmiş.

Bir dönemin en etkili medya aracının yok oluşu, bu dönemin en etkili yeni medya aracı ile görüntülenmiş.

Gelen medya giden medyanın cenaze törenini belgeliyor adeta…

BU BİNANIN AÇILIŞINI

DÜN GİBİ HATIRLIYORUM

Bir veda videosu  bu ama  seyrettiğimiz  sembolik görüntü, sadece “Hürriyet’in sonunu” göstermiyor bize…

Aynı zamanda “Eski Medyanın” da sembolik sonunu anlatıyor.…

O nedenle daha da hüzün verici bir manası var.

Burası, tarihini, geçmişini çok iyi bildiğim, çok yaşadığım bir bina.

Açıldığı günlerde teknolojik olarak dünyanın en gelişmiş gazete baskı tesislerinden biriydi.

Açılışını dün gibi hatırlıyorum.

28 Eylül 1997…

Binayı inanılmaz bir süratle bitiren rahmetli Yalçın Balcı bir kenarda seyrediyor.

Aydın Doğan orada…Onlarca bakan törene katılmış.

Dönemin Doğan Medya Grubu Başkanı Mehmet Ali Yalçındağ kürsüde konuşuyor…

Daha dün gibi…

BANA SORUYORLAR; HÜRRİYET’İN

ZİRVE YILI HANGİSİDİR? 2007-2008’DİR

Aydın Doğan, 1994 yılında Hürriyet’i satın aldıktan sonra müthiş bir alt yapı yatırımına başlamıştı.

İstanbul Halkalı, İzmir ve Ankara tesisleri göz kamaştırıcı bir şekilde yenilendi.

Türk basının ve Hürriyet’in altın yıllarıydı.

Bana “Hürriyet’in başında kendini en bağımsız hissettiğin zirve yılı neydi” diye sorulduğunda hep aynı cevabı veriyorum:

2007-2008 yılıdır…

Çünkü Aydın Bey’in finansal zekası ve başarısı, yönetim anlayışı ile  bu tesislerin üzerinde yükselen Hürriyet, o yıl 1.8 milyar dolar Pazar değerine ulaşmıştı.

Yılda 300 milyon dolara yakın ilan geliri vardı.

Kimseye bağımlı değildik.

Devlet bankalarından beş kuruş kredi almıyorduk.

BU GRUP ALMANYA’NIN EN BÜYÜK 2 TV’Sİ

İÇİN 5 MİLYAR DOLAR TEKLİF VERMİŞTİ

Doğan Gurubu, kıta Avrupa’sında Springer grubundan sonra en büyük medya gurubu haline gelmişti.

O güçle Almanya’nın en büyük televizyon gurubu olan Pro7/RTL grubuna 5 milyar dolarlık teklif vermiştik.

Aydın Bey, Dünya Yayıncılar Birliği Başkan Yardımcısıydı.

Hürriyet Türk basının “Amiral Gemisiydi…”

GERİDEN GELEN KAYNAK MAKİNASI

SESLERİ BİZE HANGİ HİKAYEYİ ANLATIYOR

Şimdi o görkemli binadan geriye işte bu hüzünlü video kaldı.

Gururlu bir transatlantiğin, hurdacılar tarafından paramparça edilişini içiniz sızlayarak seyrediyorsunuz…

Gazete basan o makinalar kaynak makinalarının kimbilir kaç santigrad ısısı altında eriyip gidiyor…

Geriden gelen kulak tırmalayıcı sesler ve kaynak cihazlarının patlayan beyaz kıvılcımları insana Sanayi Devrimini anlatan bir dönem filmi gibi görünüyor.

KİMLERİN YAZILARI

BASILDI BU TESİSTE

Oysa ne isimler geçti o binadan…

O makinalarda kimlerin  yazılarının bulunduğu gazeteler basıldı…

Oktay Ekşi, Mehmet Ali Birand, Hasan Cemal, Taha Akyol, Emin Çölaşan, Bekir Coşkun, Yılmaz Özdil, Uğur Dündar, Hasan Pulur, Sedat Ergin, Fatih Altaylı, Murat Bardakçı, İlber Ortaylı, Soner Yalçın, Mehmet Yılmaz, Derya Sazak, Fikret Bila, Hadi Uluengin, Güngör Uras, Fatih Çekirge, Haluk Şahin, Zeynep Oral, İsmet Berkan, Yalçın Doğan, Umur Talu, Kanat Atkaya, Tuğrul Eryılmaz, Perihan Maden, Murat Belge, Cengiz Çandar, Şahin Alpay,  Osman Ulagay, Ahmet Altan,  Yıldırım Türker, Rauf Tamer, Doğan Hızlan, Ayşe Arman, Serdar Turgut, Güneri Cıvaoğlu, Yavuz Gökmen, Nazlı Ilıcak, Melih Aşık, Güngör Mengi, Vahap Munyar, Sami Kohen, Enis Berberoğlu, Pakize Suda, Osman Müftüoğlu, Rahmi Turan, Necati Doğru, Ege Cansen,  Ali Gevgili, Ahmet Hakan ve şu an adı aklıma gelmeyen daha niceleri…

Bir Türkiye basın tarihi müzesiydi o bina…

PRESS BEY TİPİ O

MAKİNALARDA BASILDI

Kimlerin karikatürlerine kahkahalarla güldük o binada basılan gazetelerde…

Oğuz Aral Gır Gır’dan sonra ikinci defa o binada basılan Hürriyet’te doğmuştu.

Latif Demirci’nin hepimizi Ti’ye alan “Press Bey” karakteri o merdanelerden geçen boyalarla renklenip gelmişti sabah kahvaltı masamıza…

Bir dönem Türkiye hikayesi yazmıştı o binada basılan Hürriyet, Milliyet, Posta, Radikal, Fanatik, Meydan, Gözcü, Vatan ve öteki gazeteler…

Türkiye’nin gündemine oturan kim bilir kaç manşet oradan yüklenmişti dağıtım kamyonlarına…

HURDACILARIN ELİNDE PARAMPARÇA EDİLEN

BU MAKİNALAR KAĞIT’IN DA SONU

Ama hikaye sadece bu değil…

Geleneksel medyanın sonunu anlatıyor bu video…

Bir zamanlar “Merkez Medya” dediğimiz “Herkese seslenen” medyanın sonudur bu sahne…

Evet…Hurdacıların elinde paramparça edilen bu baskı makineleri sadece “Hürriyet’in Sonu” değildir.

Kağıt gazetenin  de sonudur…

O nedenle çok hazin bir videodur bu…

Çünkü hazin bir gerçeği ayna gibi yüzümüze tutuyor.

BEBEK’TEKİ EN BÜYÜK GAZETE

BAYİİ ÇİÇEKÇİ DÜKKANI OLUYOR

Aynı günlerde bir başka haberi daha öğrendim.

Türkiye’nin en çok gazete satılan yerlerinden biri olan İstanbul Bebek’teki en büyük bayilerden biri dükkanını kapatıyormuş.

Çiçekçi dükkanı haline getirecekmiş.

Bence, bir kasvetten kurtulup daha iç açıcı bir hale geliyor demek.

Hürriyet’in en çok satıldığı bir semtin, en çok satan bayiinden gelen bu haber bize, gazetenin tirajının nerelere düştüğünü de anlatıyor…

ESKİ MEDYA ARTIK

BİR KAFKA ROMANI

Kaç yıldır yazıyorum…

Klasik medya artık ölmüştür…

New York Times gibi gazeteler günün teknolojik gelişimine ayak uydurup, dijital dönüşümünü gerçekleştirerek  hayatlarını sürdürürken, klasik Türk medyası ne yazık ki, bir “Kafka Romanı” haline gelmiştir.

Her sabah evlerinden çıkıp, olmayan bir iş yerine giden hayalet gazetecilerin hayalet ofisleri artık o binalar…

İKTİDARIN İBRETLE SEYRETMESİ

GEREKEN BİR VİDEO

Bu, aynı zamanda iktidarın iletişim politikalarını belirleyenlerin dikkatle seyretmesi gereken bir videodur.

Çünkü, AKP’nin şimdi yargı yoluyla geri almaya çalıştığı metropol şehirlerdeki hezimetinin hiçbir yerde gösterilmeyen belgesel filminin montajsız ham görüntüleri bunlar…

Montajı ilerde yapılacak bir dönem filminin fragmanı adeta…

Elinde kaynak makinaları harıl harıl çalışan o hurdacılar arasında bir dönemin iktidar politikası  da var…

Hurdacıların elindeki kaynak makinalarının ışıltılı patlamaları ve geri plandan gelen asap bozucu sesler, klasik medyanın yüzde 90’ına sahip olup da, yüzde 10’unun yarattığı etkiyi yaratamamanın çaresizliğinin fon müziği…

OTOPSİ MASASININ

ÜZERİNDEKİ CESETLER

Bu devasa atölye, aslında ölmüş bir medyanın otopsi masası…

Tarih adli tabiplerinin, kesip biçtikleri bedenden vereceği raporu  beklemeye ise hiç gerek yok.

Rapor şimdiden bellidir…

Otopsi masasındaki o beden bir daha geri gelmeyecek.

Bunu artık Hürriyet’i yönetenler de biliyor…

Köklü bir zihniyet değişikliği olmadan yola devam etmek mümkün değil.

BU HAZİN TABLOYA BAKIP

HİÇ HÜZÜNLENMEYİN SAKIN

Peki bizler, bu ülkenin insanları bu hazin manzaraya bakıp ne hissetmeliyiz?

Üzülmeli… Kahrolmalı mıyız…

Hayır…Sakın, asla üzülmeyin.

Üzülmek nostaljik bir duygunun vereceği hüzünden ibaret gereksiz bir

tembelliktir…

Nasıl ki, hiçbir şey ölü bir aşk kadar ölü değilse…

Otopsi masasındaki bu ölü medya da hurdacıların elindeki bu transatlantik kalıntısı kadar gerçektir…

Bunun nedeni o gazeteyi yönetenler de değildir.

Çünkü hepsi arkadaşlarımız. Hepsi ellerinden gelenin en iyisini hala yapıyorlar.

Hayatın doğal akışıdır bu…

Buharlı makinaların hurdacıya gitmesinin bir “Deja Vu’sudur…”

ARTIK AMİRAL GEMİLERİ YOK

HIZLI BİREYSEL TEKNELER VAR

Artık karşımızda “Yepyeni bir medya” var.

Patronsuz, baskı makinasız, dev tesislere sahip olmayan,  “Amiral gemisi” değil, motoru güçlü, hızlı küçük teknelerden ibaret yeni, yepyeni, modern bir filodur ufukta görünen…

Ve bu filo bize her gün “Bir tek kişinin” bile ne kadar güçlü olabileceğini anlatan yepyeni bir medya hikayesi yazıyor.

O nedenle bu videoya bakıp, derin bir  “Ahh” çekmenin hiç manası yok.

BUGÜN BİR CEP TELEFONU, HURDACININ

ELİNDEKİ TESİSTEN BÜYÜK BİR MATBAA

Bugün artık her birey güçlü bir medya…

Bir cep telefonu bile hurdacıların elinde unufak edilen bu demode transatlantikten daha büyük…

Yani arkadaş…
Geriye, Fellini’nin “Amarcord” filminin o hüzünlü sahnesi kalıyor.

Hani devasa transatlantik cıvıl cıvıl ışıkları ile yavaş yavaş uzaklaşırken içimize düşen o duygu gibi bir şey bu…

Hüzünlü ama gerçek…

ET LA NAVE VA: AMİRAL

GEMİSİ GİDİYOR

Ne diyordu Fellini…

“Et la nave va…”

Ve gemi gidiyor…

Amiral gemisi gidiyor…

Gittiği yer ise artık bir liman değil.

Bir zamanlar üzerinde bayrakların dalgalandığı modern tesislerden geriye kalan bu hurda atölyesi…

GERİYE KAPTAN JACK

SPARROW’UN SÖZÜ KALDI

Artık tek kişilik küçük filolar başka Hürriyet limanlarına doğru yelken açıyorlar…

Filoların tek kişilik mürettebatı ise,  “Karaip Korsanları” filminin son sahnesinde, Kaptan Jack Sparrow’un efsane sözünü, bir gemici geleneği gibi,  güzel ve umut verici bir melodi olarak mırıldanıyor: 

“Şimdi ufuklar bizim…”